|
Πενήντα πέντε χρόνων σήμερα η υπεύθυνη του Κέντρου Ερευνών «Ρίζες», Μαίρη Θεοδωροπούλου, δεν γνωρίζει τίποτα για τους φυσικούς της γονείς.
Το μόνο που ξέρει είναι ότι τον Αύγουστο του '51, τριών ημερών μωρό, βρέθηκε στη διασταύρωση των οδών Ναυπλίου και Χαονίας, στον Κολωνό. Αστυνομικοί τη μετέφεραν στο Δημοτικό Βρεφοκομείο, απ' όπου και υιοθετήθηκε από ένα εύπορο ζευγάρι.
Οταν ήταν 17 χρόνων, παραμονές του γάμου της, από το ληξιαρχείο όπου πήγε να βγάλει τα απαραίτητα χαρτιά, έμαθε ότι είναι υιοθετημένη. Παντρεύτηκε, απέκτησε τέσσερα παιδιά, αλλά ποτέ δεν ξέχασε. Χρόνια αναζητά κάποιο σημάδι από τη μάνα της, από τις ρίζες της, αλλά δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να φτάσει σε αυτές.
«Αυτή η αναμονή σε σκοτώνει. Μέχρι πρόσφατα έμπαινα στο λεωφορείο, κοίταζα τις χειρολαβές και έψαχνα να βρω ένα χέρι που να μοιάζει με το δικό μου. Εγώ ήμουν ένα φάντασμα. Δεν είχα ούτε ληξιαρχική πράξης γέννησης. Ημουν ένα έκθετο και το μόνο που ήξερα ήταν ο αριθμός μητρώου στο Δημοτικό Βρεφοκομείο Αθηνών, 43668. Σαν φάντασμα, λοιπόν, που ήμουν, έκανα τόσα χρόνια μόνη τις αναζητήσεις μου. Οταν το 1996 άλλαξε ο νόμος, μαζί με κάποια άλλα άτομα υιοθετημένα, όπως εγώ, συνδικαλιστήκαμε και δημιουργήσαμε τις "Ρίζες"».
Παράλληλα, όμως, με τη δικιά της αναζήτηση, καθημερινά μέσω του Κέντρου κάνει έρευνες και ψάχνει και άλλες οικογένειες. Εχουν περάσει από τα χέρια της πολλές και διαφορετικές ιστορίες. Δύσκολες και πιο απλές. Αλλες με αίσιο τέλος και άλλες όχι.
Μια τέτοια ιστορία, από εκείνες με το αίσιο τέλος, ζήσαμε και εμείς από κοντά στα γραφεία του Κέντρου στο Βύρωνα (Καραολή και Δημητρίου 22Α). Συναντήσαμε την Ειρήνη, η οποία ύστερα από 48 ολόκληρα χρόνια ήρθε στην Ελλάδα από την Αμερική όπου ζει και γνώρισε τη φυσική της μητέρα. Η ίδια μας μίλησε για τη ζωή της, με μάτια που έλαμπαν από χαρά και συγκίνηση:
Μια νεαρή γυναίκα το 1958 γέννησε σε κάποιο μέρος της Ελλάδας ένα κοριτσάκι. Για κοινωνικούς λόγους και παρά τη θέλησή της, έναν χρόνο μετά έδωσε το μωρό για υιοθεσία σ' ένα ζευγάρι Ελληνοαμερικανών. Οταν το κοριτσάκι έγινε περίπου 10 χρόνων, έμαθε από τους θετούς του γονείς ότι είναι υιοθετημένο. Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσε, παντρεύτηκε, απέκτησε δύο κόρες, εγγόνια, αλλά το όνειρό της ήταν ένα: Να βρει την οικογένειά της στην Ελλάδα. Τα προβλήματα πολλά. Οικογενειακές υποχρεώσεις, δουλειά, η γλώσσα που δεν γνώριζε και έτσι όλο και το ανέβαλε.
Πριν από δύο χρόνια και ενώ η Ειρήνη έχει φτάσει πια 46 χρόνων, σερφάρει στο Ιντερνετ και πέφτει πάνω στο Κέντρο Ερευνών «Ρίζες». Επικοινωνεί μαζί τους, τους λέει το πρόβλημά της και από τότε αρχίζει η αναζήτηση. Η οικογένειά της εντοπίζεται, ενημερώνονται και οι δύο πλευρές, ανταλλάσσουν γράμματα και φωτογραφίες και όλοι περιμένουν την ώρα της συνάντησης.
Εδώ όμως τα πράγματα δυσκολεύουν, γιατί ούτε η φυσική της μητέρα μπορεί να πάει στην Αμερική, αφού πλέον είναι πολύ μεγάλη στην ηλικία, αλλά ούτε και η Ειρήνη μπορεί να έλθει στην Ελλάδα, γιατί δεν είναι δυνατόν να αντεπεξέλθει στα έξοδα ενός τέτοιου ταξιδιού. Η λύση τελικά δόθηκε από το Κέντρο Ερευνών «Ρίζες», το portal ActClick (δικτυακή πύλη κοινωνικού περιεχομένου) και την εταιρεία «La Redoute». Και οι τρεις, ο καθένας με τον τρόπο του, βοήθησαν να κάνει η Ειρήνη το όνειρό της πραγματικότητα.
Από το Σιάτλ
Έτσι μέσα στον Φεβρουάριο ήλθε στην Ελλάδα από το Σιάτλ της Αμερικής, αγκάλιασε τη μάνα της και τα πέντε αδέλφια της, μίλησαν για τη ζωή που δεν έζησαν, γνωρίστηκαν, την πήγαν στον τόπο όπου γεννήθηκε, την ξενάγησαν στις ομορφιές της Ελλάδας και δέκα μέρες μετά η Ειρήνη πήρε το δρόμο της επιστροφής, για να συναντήσει και πάλι τα παιδιά της, τα εγγόνια της και τη θετή μητέρα της.
«Είμαι ευτυχισμένη που ένα όνειρο μιας ολόκληρης ζωής πραγματοποιήθηκε, αλλά από την άλλη νιώθω λυπημένη, γιατί οι μέρες πέρασαν πολύ γρήγορα, ούτε κατάλαβα πότε ήλθα και πότε φεύγω», μας είπε η Ειρήνη, η οποία τώρα πια έχει πολλά σχέδια: Να ξανάρθει στην Ελλάδα μαζί με τις κόρες της και σιγά σιγά να μάθει ελληνικά, για να μπορεί να μιλάει με την οικογένειά της. «Είναι άσχημο πράγμα να συναντάς τη μάνα σου ύστερα από 48 χρόνια και να μην μπορείς να της πεις αυτά που θέλεις, αυτά που νιώθεις».
Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/04/2007
Copyright © 2007 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε. |